Halliehallo!!

 

Ik ben weer op mezelf aangewezen, want Guido is gister vertrokken....

 

Dacht ik!! Niks op mezelf aangewezen, toen ik in de casa terugkwam, werd ik meteen weer meegesleurd in die onstelpende gezelligheid....

 

Ten eerste werd Adriana helemaal gek, die begon natuurlijk als vanouds te gillen. En Eliana, nou die had over me gedroomd, en ze had de dag ervoor tarotkaarten gelegd, en daar kwam uit dat er een speciaal iemand terug zou komen van een reis. Eliana is trouwens gestopt met haar rotbaan. Matias heeft een nieuw baantje als hondenuitlater, hij moet er 15 uitlaten, en eentje is zo groot als een koe. De Chilenen Javier en Manuel wonen ineens in ons huis. Juan is terug. Juan is terug?! Erg vreemd ja, want hij was een maand geleden teruggegaan naar Ecuador. Terwijl hij nog een dikke huurschuld bij Adriana had. En, ohja: hij had zijn ticket betaald met een creditcard die hij zonder te zeggen geleend had van een meisje uit het hostel... Ohja, en een ene Pablo schijnt nu ook in huis te wonen, maar hem heb ik nog niet gezien. En Adriana die slaapt al 10 dagen in het hostel, omdat ze daar aan het verbouwen zijn, en omdat ze een feest aan het organiseren is voor aanstaande zaterdag waar 200 mensen komen. Ik ben natuurlijk ook uitgenodigd! En nog iets: Javier is nu aan het rommelen met dikke Italiaanse Livia uit het hostel, terwijl hij eerst nog met Eliana aan het fiezelefozelen was.

 

Pfffffff....opeens zit je er dus weer middenin!   Ongelofelijk gezellig allemaal, maar toen ik vanochtend toen ik wakker werd een arm om Guido heen wou slaan, was er alleen laken.... (te truttig voor woorden, ik weet het elske)  

Ik heb al een tijdje niks geschreven, en dat komt omdat ale internetcafees hier in het Guiness Book of Records willen komen voor ¨Het Langzaamste Internet¨.

 

Afijn, we hebben in de tussentijd heel wat meegemaakt!

 

Hophophop, met de paarden in galop in de andes...In Guido schuilt een ware gaucho, hij ´giddiejopt´ lekker mee. We hebben een pizzabierfeest gehad met rare brazilianen die ¨Waterfalllllllllllllllllllllsssss!!!¨ schreeuwden, en we zijn ook nog heel even in Penitentes geweest. Om te snowboarden. Maar dat ging niet. Want de piste was helemaal ijs. En in het hostel viel af en toe de elektriciteit uit, zodat het te snikkelsnolsnierend voor woorden was. En het zat er vol met chagrijnige Ieren die al voor een week hadden betaald.... Hehehe!! Ohja, en we zijn nog naar twee nationale parken geweest, Ischigualasto en Talampaya. In Ischigualasto was er een gids die een stemmetje als Michael Jackson had. Hij sprak alleen Spaans, we tuften voort in een busje, en toen hij het over allerlei aardlagen begon te hebben haakten we we echt af. Talampaya was te gek. Op het fietsie door de canyon, en roekie....koekie....koekie roepen, en dat het dan echoot.

 

En ondertussen zitten we alweer in Salta....(de Wie Is De Mol stad). Twee keer naar het casino (die Golden Dreams heette, een hilarische naam) geweest hier, en Guido voelde zich daar als een vis in het water. Je kunt er namelijk spelen vanaf 2 pesos (is 50 eurocent). Guido: ¨In het Holland Casino voel ik me echt een kneusje, hier ben ik cool!! Met 2 pesos veeg ik echt mijn reet af!!¨

 

Maar het allermooiste komt nog. Dat bewaar ik natuurlijk voor het laatst. In Salta kreeg ik het lumineuze idee om een auto te huren en zelf rond te gaan touren.... Op avontuur! Van de gebaande paden af! Nou, het bleek de beste keuze ooit. Op onze tocht hebben we alle soorten bergen uit het bergen-assortiment gezien. Ronde, hoekige, gladde, glimmende, rotsige, puntige die net lijken op kathedralen....en in alle kleuren! Paars, geel, groen, oranje, geel, rood, blauw.....ik weet het allemaal niet meer! En als toppunt van alles hebben we geslapen in Purmamarca, en daar had je dus alle bergen die we onderweg hadden gezien, maar dan in 1.

 

Alleennnnnnn..... een slaapplaats! Blijkbaar waren meer mensen op dit lumineuze idee gekomen, want het dorpje was vol! Echt waar, elk hostel, hotel, schuur....completo. no hay nada. vol=vol. We waren al bang dat we in de auto moesten slapen, of nog erger: in het pikkedonker verder moesten rijden door de bergen..... Totdat Guido zijn beschermengelen om hulp vroeg, en echt waar: we vroegen bij een kruidenier of zij wat wist (hoe zeg je trouwens een vrouwlijke kruidenier...kruidenierin?)....en verdomd!! Ze had nog een 2 persoonskamer voor 20 pesos!! Ik stond perplex, wonderen bestaan!

 

En nu zijn we na nog een zoutwoestijn (we kwamen erachter dat het er wel leuk uitziet, maar dat je er verder eigenlijk niet zoveel mee kan), en Humahuaca (net als in Bolivia, Elske: identieke moeders met identieke truien aan en identieke babys op hun rug) zijn we weer terug in Salta.

 

Geen idee wat we nu gaan doen!

 

 

 

Ik ben niet dood!

Ik leef!

En hoe!

 

Ik heb Guido alle stoeptegels van Buenos Aires en alle hoeken van de kamer laten zien! En natuurlijk Bolle, Adriana en al die andere lieverds, en een verkeersregelende clown...

 

Kortom: we hebben het goed samen. Ook al is Guido ziekjes en zwakjes en heb ik de hele tijd etensresten aan mijn mond, dat mag de pret niet drukken!

 

We zijn vanochtend met onze harses in Mendoza aangekomen... Elske is al twee dagen eerder deze kant op gegaan, maar we hebben geen idee waar ze uit hangt. En we willen haar wel vinden, want we willen met z´n drieen op een tandem een wijnproeftoer doen. Dat lijkt ons namelijk hartstikke leuk!

 

En verder kun je hier ook paardrijden en raften en abseilen en snowboarden en weet ik wat al niet meer, en het is alleen voor ¨fun people¨, stond in het foldertje van ons hostel, dus dat komt goed uit.

 

Ik ga weer, wat empanadas nassen en dan de stad maar eens in! Op avontuur!

Ondertussen zit ik alweer met mijn batterij bij de Falls Iguazu, en vraag ik me af waarom ik eigenlijk zo weinig heb geschreven over Florianopolis... Ik ben erachter. In Cabo Polonio voelde ik me een soort ontdekkingsreiziger die een dorpje ontdekte waar de tijd heeft stilgestaan. In Florianopolis helemaal niet. Waarschijnlijk zal dat eiland over een paar jaar een kopie zijn van Hawaii, en dat betekent hotelshotelshotelshotelsHOTELSSSS!!!

 

En waar komt dat nou door? Door het laagste van het laagste, en dat zijn namelijk: BACKPACKERS. Ik vergelijk ze zelf graag met filosofen. In de filosofie heb je namelijk drie grote levensvragen. Waar komen we vandaan? Waarom zijn we hier? Waar gaan we naartoe? Voor backpackers zijn er ook maar drie vragen die er écht toe doen. Waar ben jij al geweest? Waar ga je nog naartoe? En hoe lang blijf je weg?

Dat is alles. Maar ze vragen het niet uit oprechte interesse, het gaat er alleen om om daarna urenlang gelegitimeerd hun verhalen te kunnen spuien. En dan gaat het meestal zo: "Yeah, I did Bolivia, I did Machupiccu. I´m doing like this all around the world trip. South America is like so cool."

 

En dan denk ik op mijn beurt: hoe kun je Bolivia "doen"? Met de Lonely Planet in de hand als bijbel, raast elke backpacker als een dolle aap langs de touristische trekpleisters, klikt de nodige fotootjes en hopt weer verder. En dan heb je dus een land "gedaan". Flikker toch op man!

 

De Falls Iguazu is ook zo´n plek. Toen we aankwamen ontmoetten we een (volgens mij behoorlijk rijke) gezelligheidsfamilie uit Uruguay. "Ooohhh komen jullie uit Nederland? Wat enig!! En jullie hebben ook nog geen hostel, en geen idee waar jullie heen moeten want jullie zijn hier voor het eerst? Nou, laten wij nu net op weg zijn naar de Cataratas, spring achterin onze jeep, dan gaan jullie toch gewoon gezellig mee!!"

Dus wij met de familie met vader, moeder, oom, tante en de 5 zoons mee hoor, huppekee.

Al snel kwamen we erachter dat zij ook een beetje de "I did Falls Iguazu"-mentaliteit hadden. Hup, in een dag het hele park doorrazen. En klikklikklik, werkelijk elk kwartier moesten er weer een paar groepsfoto´s gemaakt worden, en wij moesten d´r ook op. Dan weer bij een waterval, dan weer in de boot, dan weer op een van de miljoen uitkijkpunten, dan weer in een terreinwagen, dan weer in een andere boot, dan weer met een krokodil......

 

EEN KROKODIL?!! Ja, Elske en ik kunnen weer twee dieren van onze been-there-done-that-lijst (hoe backpackeriaans is dat!) afstrepen, want we hebben apies en krokodillies in het wild gezien.... Beesten zijn toch eigenlijk het gaafste wat er bestaat.

Als ik beesten zie dan realiseer ik me hoe belachelijk wij mensen eigenlijk zijn. Ligt zo´n krokodil gewoon ergens te "zijn", lopen mensen daar als een malle foto´s van te maken. Zal hem een zorg zijn. Prachtig is dat, en beesten lullen je tenminste ook niet je oren van je kop.

 

Ik mijn volgende leven word ik een aapje.

 

Florianopolis.... onstelpende gezelligheid!

Een klein paradijsje met bananenbomen, vissersboten, dorpsgekken die ¨heeeeehhh Ellennn!!¨roepen, palmbomen, nog meer palmbomen, huisjes in alle kleuren van de regenboog, kleine feestjes in de haven met hoe-kan-het-ook-anders bob marley, en vis op de barbecue en caipirinha.... een beetje veel caipirinha, want gisteravond was Elske ¨een beetje misselijk¨. Maar niets kan de pret drukken! Vandaag hebben we gesandboard!

 

Ik zie er een beetje tegenop om morgen weer met mijn gok in de bus te stappen, ons eigen spotgoedkope appartementje aan zee achterlatend... (ja, ´t is heus! we hebben er een! en zelfs een milkshake-apparaat!)

 

Aan de andere kant, het is denk ik goed om je biezen te pakken op het moment dat het bijna niet leuker kan en denkt: ¨Laat mij maar voor eeuwig hier, met een kokosnoot in mijn klauw!¨ Dat is het moment dat je weg moet gaan. En ach, we gaan logeren bij de broer van Bolle, die bij de watervallen van Iguazu woont... Daar is het vast ook hartstikke leuk.

 

 

 

 

Nou, Uruguay....breek me de bek niet open! Afgelopen maandag hebben we vanaf Buenos Aires de boot naar Uruguay genomen, en ik moet je zeggen dat ik me nog nooit zo ´kwijt´heb gevoeld.

Het begon al met de stempels op mijn paspoort. Salida Argentina: 25 juni. Entrada Uruguay: 26 juni. Dus ik besefte me, dat er een moment was dat ik even offcieel nergens was, in een soort van ´Parallel Universe´.

 

Vanuit Montevideo (werkelijk, alle limericks over een kerel uit Montevideo ontchoten me toen ik daar was, zal je net zien, ben je d´r eens een keertje...) namen we de bus naar Cabo Polonio. Tip uit de Lonely Adriana.

 

Op een gegeven moment was het dan zover, de buschauffeur kwam richting ons gelopen, en zei: ¨Cabo Polonio, chicas, bajen!¨.

 

Nou, vooruit dan maar.

Wij uitstappen, de bus reed weg.

En echt, volgens mij ben ik nog nooit zo ontzettend in the middle of nowhere geweest.

Het complete niets.

Op een ouwe lul geleund tegen een jeep, en een aftandse plee na dan.

 

Ik keek Elske aan, en zij mij, en we begonnen keihard te gieren. Het is natuurlijk ook hilarisch als je op een ander continent zit, zonder te weten waar, met een vaag adres, en zonder telefoon die het doet!

Dus wij naar die ouwe tegen de jeep aanleunende lul, en die vertelde ons dat ons adres nog minstens 8 km was, en dat we beter nog een stukkie in de bus hadden kunnen blijven zitten. (zei hij schaterlachend)

 

Afin, na een paar uur lopen, en een heel filmisch ritje achter in de laadbak van een terreinwagen door een heel clichematig Zuid-Amerikaans landschap, kwamen we aan in het hostel.

Facundo, de eigenaar, is alleraardigst. Hij kookt voor ons, bakt ´s ochtends brood voor ons, maakt de houtkachel aan voor ons, geeft ons zijn zelfgemaakte dulce de tomate en dulce de weet ik veel wat voor vrucht van de palmeras, ohja...en ook nog likeur van die vrucht van de palmeras. Hartstikke leuk.

Hij práát alleen zo veel. Dit en dat en dat hij vegetarisch is en over helende planten en op een gegeven moment zei hij zelfs dat AIDS niet bestaat, maar gewoon tussen de oren zit.

En toen dacht ik: volgens mij moet ik gewoon lief lachen en mijn bek dichthouden.

 

Maar los van dat heb ik hier al 4 bijna-doodga van gelukmomentjes gehad!

 

Nummer 1: Die gek heeft gewoon ananassen in zijn tuin groeien! Gewoon, pontificaal, ananassen!

 

Nummer 2: ¨Elske!! Kom!! Pinguin!!¨ Die pinguin liet zich hartstikke gezellig bekijken, en op een gegeven moment zei hij: ¨Ik ga maar weer eens¨, en toen hupste hij naar zee en zwom hij weg...

 

Nummer 3: ¨Elske!! Dolfijn!!¨ Het bleken er wel drie te zijn, en als twee kleine kinderen zijn Elske en ik met ze meegerend langs de kust...

 

Nummer 4: De zonsondergang in Cabo Polonio, Els en ik in de hangmat, wijntje... en kijken naar de zee, die werkelijk afgeladen was met zeehonden.

 

Ik heb ook een bijna-doodga van pijn moment gehad, ik ben namelijk nogal hard van een rots geketst. Op mijn knie, oioioioiii.... Daarna moesten we nog 2 uur lopen naar het volgende dorp, dus ik natuurlijk, stoertje als ik was, doorbuffelen. Maar ondertussen, een dag later, is hij wel twee keer zo dik als een normale knie en loop ik als een lepra-patient.

 

Gelukkig voor mijn kneusje van een knie zitten we vanavond weer in de bus... Want Elske en ik gaan naar Brasil! Eerst Porto Alegre, en dan Florianopolis!

 

To be continued...

 

 

 

Elske is tot over haar oren verliefd op Ricardo (Bolle).

Elke keer dat ik ze ze samen zie, ga ik een beetje dood.

¨Elsjka, kom eens hier!¨ (zegt hij dan)

Waarom moeten dit soort dingen ophouden, simpel en alleen om de kinderachtige reden dat de ene in Buenos Aires woont, en de ander in Utrecht? Wat een rotwereld.

Het zou toch in principe altijd mogelijk moeten zijn om als je zin hebt, samen op het dak te gaan liggen om vogelgeluiden te maken?

 

Onze stage is klaar, overmorgen gaan we naar Uruguay en de Iguazu Falls en weet ik veel wat me allemaal nog te wachten staat! Adriana heeft overal vrienden met hostels en cafes, en ze heeft dus een hele stapel adressen en telefoonnummers... Adriana:  ¨Fuck Lonely Planet, yo tengo el Lonely Adriana!!¨ Zo mag ik het horen. Bolle gaat trouwens ook nog een stuk met Elsje reizen, hartstikke leuk.

 

Ik leef met de dag, lach en geniet met de minuut en de tijd vliegt hier... Over een beetje meer dan twee weken komt Guido, mi querido al! Hophophop, heel veel zin in!

• zoek een partner
• doe jullie handen tegen elkaar aan
• steek ze in de lucht, zodat je een poortje vormt
• ga als paar naast de andere paren staan, zodat de poortjes samen een tunnel vormen
• het voorste paar gaat vervolgens hand in hand, achteruit rennend de tunnel door
• en sluit weer achter aan
• dit herhaalt zich

Wat een ontzettende, niet te overstelpen gezelligheid gisteren. Na het werken met nuestros actores (fantastische scenes gemaakt in de Subte: o.a. een heel gezelschap met feesthoedjes en feesttoeters en feestslingers met een hele trieste estado de animo), vonden ze het nogal knus om daarna nog ´even´ wat te ´drinken´ bij ons in de casa. Natuurlijk waren onze huisvrinden Adriana, Bolle en Juan ook van de partij. Eliana niet, want die zit dit weekend met d´r bakkes in Brazilie.

Al gauw werd het fantastisch, en werden er kleine actjes opgevoerd. Bijvoorbeeld Elske met haar ¨Yo soy ´gente´, yo soy normal¨-act. En toen haalde ik de kroketjes tevoorschijn die ik vrijdag heb gemaakt (waarschuwing: het recept is voor minstens 25 kroketten!), en ging ik voor de hele mikmak lopen frituren. Heerlijk vonden ze het. We hebben die schatten geleerd hoe je ¨Mmm, hartstikke lekker!¨ zegt. Toen dachten we dat het niet gezelliger kon, maar het kon. De guitarra erbij, en hop: de liederen ¨I´m going down the river¨ en ¨Melisa va al kiosco¨ werden ingezet. Nog wat cerveza en vino tinto later was ik in een toestand dat ik onophoudelijk aan Lara (die vier jaar geleden een jaar in Nederland heeft gewoond) bleef vertellen hoe knap het wel niet was dat ze een beetje Nederlands sprak. ¨Nee, écht knap, Lara! Harstikke leuk. Want het is alweer vier jaar geleden hoor! Écht knap! Neeneenee Lara, jij kan écht goed Nederlands. Hartstikke knap!........etc¨

En toen kwam het moment dat iedereen wel eens heeft als hij dronken is. Dat je van het ene op het andere moment gewoon echt AHORAMAINTENANTNU!! naar bed wil. Dus ik ging, dzag ljieve ljieve feejstganges,  deez feesneuzz ga zlape.

En toen werd ik wakker om 6.43 uur. En ik zou toch zweren dat het feestje nog aan de gang was! Dus ik dacht: Hé, ik heb toch mijn kleren nog aan, ik voel me prima, ik ben de beroerdste niet, ik ga gewoon terug naar het feestje. Dus ik naar de keuken. Uitgestorven. Maar toen zag ik licht van boven, en realiseerde ik me: Oooohhh, ze zijn natuurlijk met z´n allen op het dakterras! Daar is de gezelligheid! Hophop, naar boven! Boven aangekomen (na sleuren en strompelen, zo makkelijk ging dat niet in mijn toestand) was er niemand. Alleen Nicolino, die kutkat, zat me vanaf de vensterbank met grote wat-de-hel-ben-jij-nou-weer-aan-het-doen-ogen aan te kijken. Ik voelde me flink genaaid, iedereen was al weg of aan het slapen. Ik besefte me dat ik A: nog niet wakker was en B: dat ik nog een beetje aangeschoten was. A en B optellend kwam ik tot de conclusie dat het maar het beste was om weer te gaan slapen.

 

En vanmiddag met Elske een kleedje meegenomen en heerlijk liggen lezen in het parkje bij Plaza Francia. En toen was ik dus ineens zo ontzettend megablubberpowerrace in het kwadraat-gelukkig, dat ik het gewoon echt spontane noise krijg bij het idee dat ik ook nog terug moet naar Holanda. Dat had ik ook afgelopen donderdag, toen we met Ben naar een soort underground half-illegaal tangofeest zijn geweest met overal kaarsen en tangodansers en zangers en supergoede muzikanten. En vrijdag had ik het, toen we naar een bandjesavond in Flores zijn geweest, waar ook onze vriend uit de boekenwinkel optrad. En nu ik er over nadenk had ik het ook zaterdag, toen ik met Elske op Plaza Serrano een kopje koffie dronk, en ook net nog, toen Adriana bij mij een kusje kwam halen terwijl ik dit verhaal aan het typen was. Ik heb gewoon heel vaak, en steeds vaker het gevoel dat ik hier nooit meer weg wil. Zeker nu ik weet dat ik zelf kroketjes kan maken die precies hetzelfde zijn als in onze oerhollandse snackbars!

 

 

Tango in je eentje dansen is dus hartstikke suf.

Afgelopen vrijdag zijn Els en ik naar Academia Nacional del Tango geweest, zonder partner. Natuurlijk waren er meer mensen zonder partner, maar zoals verwacht: meer wijfjes van mannetjes.

De mannetjes die er waren konden het wel heel goed, want het waren tangovriendjes van de leraar. Maar de mannetjes die er waren (ouwe snoeperds), gaven tegelijkertijd ook niks om sociale correctheid. Dus: ze dansten alleen met de lekkere wijven. Dus: Elske was in ieder geval de hele tijd aan het dansen. En ik ook wel het grootste gedeelte van de tijd.

En in een hoekje had je een heel lillek ding zonder ritmegevoel, en die stond dus de hele tijd die passionele, geile dans in d´r eentje te doen. Terwijl zij natuurlijk ook 15 pesos had betaald, net als de rest.

Bah, ik werd er een beetje verdrietig van. Het doet me denken aan het ´sad rejects´-bankje, een vast ingredient op schoolfeesten die je ziet in Amerikaanse Highschoolseries.

Goed. Tango is blijkbaar niet bedoel voor afstotelijke mensen. Dat weten we dan ook weer.

 

Ohja, Mauricio Macri heeft de verkiezingen in de stad Buenos Aires gewonnen. Een ultra-rechts mannetje die samen met z´n papa de halve stad zo´n beetje bezit.... Autowegen, de Fiatfabriek, de voetbalclub Boca, en wat al niet meer! Een soort van wannabe Berlusconi. Ik vraag me af of het er gezelliger op wordt met die man. Hij heeft nogal onknusse plannen voor de stad. Ach, wat maakt het ook uit.... 80% van de politieagenten is hier toch al corrupt!.... Mijn huisbazin Adriana betaalt toch al geen belasting omdat de overheid niks voor haar doet!.... Je hebt toch al heel veel halfblinde demente opa´s die in taxi´s rijden om rond te komen!.... Ik zie toch al elke dag kinderen bedelen om monedas!

 

En verder, goddegoddedod....ik kan het bijna niet door mijn strot krijgen: het gaat hier ¨z´n gangetje¨. Behalve dat de tijd zo ontzettend snel gaat, en ik nog een miljoen dingen aan het regelen ben en ga doen. Het doet me denken aan het motto van die ene Amerikaanse soap (Ja, Mic en Marly!): ¨Like sand through the hourglass....so are the days of our lifes!¨

 

En dat lijkt me nou eens een hartstikke leuke zin om mee te eindigen. Ik schrijf snel wat meer.